Het moge duidelijk zijn dat de legale wereld er alles aan doet om de vrije wil en de wet te ondergraven, maar wie de eerste module van onze workshop gevolgt heeft, weet natuurlijk beter en doorprikt dit spelletje van doofstomme en blindemannetje
Het strafrecht heeft altijd veel te stellen gehad met het dogma van de vrije wilsbeschikking. In het Wetboek van Strafrecht van 1886 werd vermeld dat ‘de mensch de heerschappij over zijn wil steeds behouden kan en moet, (en) zelfs onder de invloed van de hevigste gemoedsbewegingen zijn wil vrijelijk kan bepalen’. AllV, jrg. , nr. 1 2013, p. 5 M. Scheepmaker , B. van Stokkom
De wilsvrijheid wordt wel de meest intieme vorm van vrijheid genoemd (zie Mooij 2004, p. 94, 139). Zij heeft betrekking op de bij uitstek aan mensen toegedachte bekwaamheid om te reflecteren op de eigen wil. Het strafrechtelijke concept van de wilsvrijheid is analoog aan dat van de vóór-juridische leefwereld:beide concepten duiden in de grond op de gedachte dat de mens beschikt over de principiële mogelijkheid om afstand te nemen van de situatie waarin hij zich bevindt, van de verlangens, wensen, overtuigingen die zich aan hem opdringen, en daarop vervolgens terug te buigen ofwel te reflecteren (Slors 2012, p. 123; Mooij 2012, p. 48, 135-138; Korsgaard 1996).
Hier een kemel van onkunde : De laatste jaren wordt een interessante discussie gevoerd over de vrije wil en het strafrecht. Een aantal neurowetenschappers is namelijk van mening dat die vrije wil niet bestaat en dat daarom de strafrechtelijke verantwoordelijkheid op een illusie is gebaseerd. (Welke vrije wil heeft het strafrecht nodig? Over bewustzijn, brein en capaciteitsverantwoordelijkheid
De vrije wil is een hot topic, zowel in publieke debat als in de wetenschap. Vooral de uitspraak van bekende neurowetenschappers als Swaab en Lamme, dat de vrije wil een ‘illusie’ is, roept veel discussie op, vooral met het oog op de mogelijke implicatie van deze visie voor de strafrechtelijke verantwoordelijkheid. De psychiater en toerekeningsvatbaarheid
