Toen in 1889 de man van Anna overleed, maakte ze een keuze die geen enkele vrouw eerder had durven maken.
In maart 1889 zakte Melville Bissell in elkaar door een longontsteking. Zijn vrouw Anna, 42 jaar oud, hun vijf kinderen en een bijna failliet mechanisch veegbedrijf bleven achter. Anna Bissel was haar tijd ver vooruit en ipv zich terug te trekken en de zaak te verkopen deed het ze toen ondenkbare: ze werd CEO van het bedrijf. Dit in een tijd dat vrouwen in de meeste staten niet konden stemmen, de bestuurskamers voor hen gesloten waren en ze zelfs hun eigen financiën niet konden beheren, durfde Anna het ondenkbare: de leiding nemen over het bedrijf.
Op negentienjarige leeftijd trouwde ze met Melville Bissell, en samen openden ze een porseleinwinkel in Grand Rapids, Michigan. Maar er bleef een probleem: het zaagsel van de verzendkisten nestelde zich in de tapijten, waardoor schoonmaken een hels karwei werd.
Melville had toen een briljant idee: hij vond een mechanische veegmachine uit.
En Anna? Zij zag meteen de toekomst.
Terwijl Melville zijn modellen perfectioneerde, ging Anna op pad. Van deur tot deur, van stad tot stad, verkocht ze deze revolutionaire veegmachines met zo’n enthousiasme dat ze zelfs de meest sceptische winkeliers wist te overtuigen. Ze verkocht geen toestel maar bood een visie aan die van een schoner huis en een gemakkelijker leven. Zo slaagde ze er zelfs in John Wanamaker, pionier van het moderne warenhuis, te overtuigen om de Bissell-veegmachines in zijn winkels te verkopen. Maar dan slaat in 1884 het noodlot toe: een brand verwoestte de hele fabriek.
Anna stapte naar de lokale banken, gebruikte haar reputatie en relaties, en kreeg de nodige leningen. Binnen drie weken was de productie hervat. Maar dan sterft haar man Melville in 1889 en moest ze haar vijf kinderen opvoeden en ze slaagde daarin door een imperium uit te bouwen dat tot op vandaag en sterk merk is.
Anna begreep wat weinig leiders van haar tijd wisten: een goed product heeft een sterk merk nodig. Zelfs Koningin Victoria eiste dat Buckingham Palace wekelijks werd “gebisseld”. In 10 jaar tijd was zij een topspeler op de markt.
Haar kracht lag niet in het winstbejag maar in het bieden van meerwaarde. In een tijd waarin arbeiders als waardeloos en vervangbaar werden beschouwd, met werkdagen van twaalf uur en gevaarlijke omstandigheden als norm waren, dacht Anna er anders over.
Ze introduceerde een van de eerste pensioenregelingen van het land, bood compensaties voor arbeidsongevallen, voerde betaald verlof in en ze kende elke werknemer bij naam en informeerde naar hun familie. Dit wierp zijn vruchten af want het bedrijf Bissel heeft nooit een staking gekend. Tijdens de economische crisis van 1893, toen de meeste bedrijven massaal ontsloegen, weigerde Anna. Ze verkortte simpelweg de werktijden en zocht naar andere taken zodat iedereen zijn baan kon behouden.
Haar werknemers adoreerden haar.
Ze richtte het Bissell House op, een hulp- en opleidingscentrum voor immigranten en hun kinderen in Grand Rapids. Ze zat in de besturen van weeshuizen en ziekenhuizen. Ze werd de eerste vrouwelijke bestuurder van de Methodistische Episcopale Kerk en jarenlang het enige vrouwelijke lid van de National Hardware Men’s Association.
Een van haar kinderen schreef later: “Haar grootste vreugde was het vinden van huizen voor kansarme kinderen. Ze heeft er minstens vierhonderd geplaatst.”
Anna Bissell leidde het bedrijf als CEO van 1889 tot 1919, en daarna als voorzitter van de raad van bestuur tot haar dood in 1934, op 87-jarige leeftijd.
Ze bedacht sociale praktijken die de norm zouden worden in alle industrieën. Ze bewees dat medemenselijkheid en winstgevendheid geen vijanden zijn, maar bondgenoten.
Vandaag de dag is Bissell nog steeds een familiebedrijf, gevestigd in Grand Rapids, Michigan. Het bezit ongeveer 20% van de Noord-Amerikaanse markt voor vloeronderhoud en is bijna een miljard dollar waard.
Haar nalatenschap is niet enkel haar bedrijf maar haar inspiratie die zich bevindt zich in elk pensioenplan en elke ongevallenverzekering
Anna Bissell maakte niet alleen tapijten schoon, ze veegde de barrières weg die zeiden dat vrouwen zwak en inferieur waren, niet konden leiden, innoveren of imperia bouwen.
